سایت خبری – تحلیلی باران
  • کد خبر : 13537
  • تعداد نظرات : ۰ نظر
  • تاریخ انتشار خبر : 26 ژانویه, 2020 - 19:32
  •   

    پدیده حاشیه نشینی را بجای انکار و سرکوب و تنبیه، درمان کنیم/ مژگان حسینی

    پدیده حاشیه نشینی را بجای انکار و سرکوب و تنبیه، درمان کنیم/ مژگان حسینی

    پدیده حاشیه نشینی را بجای انکار و سرکوب و تنبیه،،
    درمان کنیم……

    (مژگان حسینی)

    حاشیه  نشینی همواره یکی از معضلات جوامع شهری به حساب می آید که با خود مشکلات بسیاری را از نظر امنیت، اشتغال و مسائل فرهنگی و اجتماعی را به بار می آورد. باید در نظر داشت که افرادی که از روستاها مهاجرت می کنند، به دلیل وضعیت نامناسب اقتصادی که دارند، نمی‌توانند در مراکز شهرها سکونت داشته باشند.

    از این‎‌رو به شهر‌های اقماری یا شهرک هایی که فاصله اندکی با شهر دارند، سکنی می گزینند که این خود مشکلات بسیاری را برای خود وجوامع شهری رقم می زند

    مطالعات قوم‌نگاری نشان داده است که در محدوده قانونی شهرها محلاتی وجود دارند که در عین منشأ غیررسمی دارای استانداردهای شهرنشینی شده‌اند و دیگر اطلاق حلبی آبادها یا زاغه‌ها به آن‌ها کار اشتباهی است. این محلات اطراف شهر دارای مشکلات مختلفی مثل نبود سرانه‌های استاندارد شهری، وجود مشکلات اجتماعی مثل مواد فروشی و ساخت و سازهای شبانه است. نکته جالب توجه اینکه در این محله گروه‌های مختلفی به ساخت و سازهای غیرمجاز مبادرت می‌کنند که انگیزه‌های کاملاً متفاوتی دارند. عده ای به دنبال کسب منفت هستند اما سایرین یا به فکر کاهش هزینه‌های خانوارهای جوانتر یا به فکر شکل‌دهی جامعه ای فشرده و قومی عشیره ای هستند؛ بنابراین بیش از آنکه محیط این محلات زمینه نقد و بررسی باشد، اجتماع این محلات و گونه‌های همزیستی آن‌ها زمینه ساز مطالعات دلسوزان است. تحقیقات میدانی دیگری در این محلات اثبات نموده است که در حالی که این محلات مرکز انواع آسیب‌های اجتماعی است، اما از طریق افزایش سرمایه اجتماعی این گروه قابلیت دستیابی به توسعه پایدار اجتماعی فراهم خواهد بود. به عبارتی تقویت اعتماد، اتصال به شبکه‌های اجتماعی و هنجارگرایی زمینه ساز بهبود ناپایداری‌های اجتماعی این محله خواهد بود؛ بنابراین بیش از آنکه سرمایه‌گذاری مستقیم بخش عمومی برای بهبود کالبد این محله در اولویت باشد، سرمایه‌گذاری غیرمستقیم در اجتماع ساکنین این محله زمینه ساز بهبود پایدار و کم هزینه اجتماع این محله در طولانی مدت خواهد شد…….

    یک برنامه ریزی اصولی برای حل این معضل نیاز است لذا معتقدم در ابتدا باید از خود مردم برای حل این مشکل کمک گرفت. در این امر به غیر از مسئولین می توان از NGO ها و از خود مردم آن منطقه برای حل مشکلات آن منطقه استفاده کنند. با این روش ها می توان عوارض حاشیه نشینی را حذف و یا در کوتاه مدت کاهش دهیم.

    طرح هایی همچون تخریب کردن مناطق حاشیه نشینی یک طرح ضربتی است که ممکن است در کوتاه مدت جواب دهد اما به دلیل اینکه افراد ساکن در حاشیه شهر در آن مناطق ریشه دوانده اند بعید می دانم در کوتاه مدت جواب دهد…پس بهتر است روشهای علمی و تجربه های جهانی برای حل مشکلات حاشیه نشینی را بکار برد و از روش‌های ایضایی و غیر استاندارد که باعث بروز مشکلات حادتر در جامعه حاشیه نشین شود خودداری کرد

    باید توجه داشت که برخی از افراد حاشیه نشین از یک انزوای اجتماعی و بیگانگی اجتماعی رنج می برند : در این مناطق مردم با آسیب های فراوان فرزندان خود را بزرگ می کنند، نباید صورت مساله را پاک و مساله را حل نکنیم. بچه هایی که در آن منطقه با نبود امکانات( آب، برق و …) بزرگ می شوند، این عصبانیت آنها برطرف نمی شود و نمی توانید آنها را راضی کنید. نمی گویم که به آنها پول و خانه دهید اما معتقدم با آنها نیز رفتار تحکم آمیز نداشته باشیم.

    حل مشکل حاشیه نشینی یک طرح طولانی مدت است… معتقدم مسئولان ذیربط و همکار در این طرح می توانند با نظر سنجی و نشستن پای حرفهای مردم آن مناطق،، دریچه نگاه خودشان به این مناطق را تغییر دهند!

    برچسب ها :

    نظرات برای این مطلب بسته شده است.


    Sorry, the comment form is closed at this time.